999 – co to za numer i kiedy należy dzwonić?

Numer 999 to bezpośredni numer alarmowy pogotowia ratunkowego w Polsce. Nadal działa i łączy z dyspozytorem medycznym, dlatego w nagłym zagrożeniu zdrowia lub życia, gdy potrzebna jest wyłącznie pomoc medyczna, zwykle najlepiej wybrać właśnie 999.

Czym jest numer 999?

Połączenie pod numer 999 odbiera bezpośrednio dyspozytor medyczny. Może on ocenić sytuację, udzielić wskazówek dotyczących postępowania i skierować zespół ratownictwa medycznego na miejsce.

Numer 999 jest aktywny i bezpłatny na terenie całej Polski. Wcześniej rozważano jego wyłączenie, ale z tego pomysłu zrezygnowano. W sprawach czysto medycznych bezpośredni kontakt z dyspozytorem pozwala pominąć etap wstępnej obsługi zgłoszenia przez operatora uniwersalnego numeru alarmowego.

999 czy 112 – czym różnią się te numery?

Oba numery służą do wezwania pomocy w sytuacji zagrożenia, ale połączenia są obsługiwane w inny sposób. Najważniejsza różnica dotyczy osoby, która odbiera telefon:

Numer 112 jest właściwy, gdy nie wiadomo, która służba powinna zostać wezwana albo gdy potrzebne są jednocześnie różne formacje, na przykład pogotowie, policja i straż pożarna. Tak może być przy wypadku drogowym, pożarze z osobami poszkodowanymi lub zdarzeniu, w którym ktoś został uwięziony w pojeździe.

Jeżeli sytuacja dotyczy wyłącznie nagłego problemu zdrowotnego, 999 jest krótszą drogą do dyspozytora medycznego. W razie pomyłki również numer 112 pozwoli uzyskać pomoc, więc nie należy zwlekać z telefonem tylko dlatego, że wybrano niewłaściwy numer.

Kiedy dzwonić na 999?

Po numer 999 należy sięgnąć w przypadku bezpośredniego zagrożenia życia lub nagłego stanu, który może doprowadzić do poważnego uszkodzenia zdrowia. Przykłady takich sytuacji to:

• utrata przytomności lub zaburzenia świadomości;
• zatrzymanie krążenia, brak prawidłowego oddechu albo nasilona duszność;
• objawy zawału, udaru lub ostry ból w klatce piersiowej;
• masywny krwotok, rozległa rana albo poważny uraz po wypadku;
• drgawki, ciężka reakcja alergiczna lub gwałtowne pogorszenie stanu zdrowia;
• zatrucie lekami, chemikaliami lub gazem, a także połknięcie substancji żrącej;
• rozległe oparzenia, porażenie prądem, podtopienie lub utonięcie;
• zadławienie, próba samobójcza albo upadek z dużej wysokości.

Nie należy wzywać karetki do dolegliwości, które nie powodują nagłego zagrożenia zdrowia lub życia. Ostateczną ocenę sytuacji i decyzję o wysłaniu zespołu podejmuje dyspozytor medyczny.

Co powiedzieć dyspozytorowi?

Rozmowa przebiega według ustalonej procedury. Dyspozytor pyta o informacje potrzebne do oceny zdarzenia i skierowania pomocy, dlatego odpowiadaj rzeczowo i nie pomijaj lokalizacji. Przygotuj przede wszystkim:

• dokładny adres zdarzenia, wraz z miejscowością, ulicą i numerem budynku;
• opis tego, co się stało, oraz liczbę osób poszkodowanych;
• stan poszkodowanego, w tym informację, czy jest przytomny, porusza się i oddycha;
• orientacyjny wiek poszkodowanego oraz, jeśli to możliwe, jego imię i nazwisko;
• swoje imię, nazwisko i numer telefonu;
• punkty orientacyjne oraz informację, czy ktoś będzie czekał na karetkę.

Zachowaj spokój, odpowiadaj na pytania i wykonuj polecenia dyspozytora. Nie rozłączaj się pierwszy – zakończenie rozmowy nastąpi po stronie dyspozytora. Po zgłoszeniu, jeśli możesz, nie zajmuj telefonu, z którego dzwoniono, ponieważ dyspozytor lub załoga karetki mogą próbować skontaktować się z tobą ponownie.

Artykuł nie stanowi porady medycznej i powstał wyłącznie w celach informacyjnych. W sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia należy niezwłocznie zadzwonić pod numer 999 albo 112 i stosować się do poleceń dyspozytora.